Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Κυριακή Β΄ ἀπό τοῦ Πάσχα

Κυριακή τοῦ Θωμᾶ.

1. Ἡ σημερινή Κυριακή, ἀδελφοί μου εἰκονίζει τήν ὄγδοη ἡμέρα, τήν ἀτελεύτητη ζωή τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τήν προετοιμασία γιά νά δεχθεῖ τήν ἀναστημένη θεανθρώπινη ζωή τοῦ Κυρίου, πού ὁ Χριστός μας ἐδώρησε μέ τήν Ἀνάστασή Του. Καί στό πρόσωπο τοῦ Θωμᾶ, ἡ Ἐκκλησία μᾶς βοηθᾶ νά ξεπεράσουμε τούς φόβους μας καί τήν δυσπιστία μας μέ τήν ὑπαρξιακή μετοχή μας στή ζωή τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου.

2. Οἱ μαθητές ἦσαν μαζεμένοι καί ἑνωμένοι, διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων. Τά εἶχαν χαμένα γιατί δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν τί συμβαίνει μέ τόν Διδάσκαλό τους ὅταν “ἑκουσίως” ἄφησε τόν ἑαυτό Του νά σταυρωθεῖ πάνω στό ξύλο τῆς αἰσχύνης. Τότε ἀκριβῶς ἐμφανίζεται ὁ Ἀναστάς Ἰησοῦς καί χαρίζει στούς μαθητές τήν εἰρήνη λέγοντάς τους : “Εἰρήνη ὑμῖν”. Ἡ ἐσωτερική ταραχή, ὁ φόβος καί ἡ ἀνησυχία ἀπομακρύνονται ἀπό τούς μαθητές καί αἰσθάνονται τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ.

3. Ὅμως ἀπό αὐτή τήν εὐλογημένη σύναξη ἀπουσίαζε ὁ Θωμᾶς. Εἶχε ἀποσυρθεῖ ἀπό τούς ἄλλους μαθητές, νομίζοντας ὅτι θά βρεῖ ἀπαντήσεις σέ ὅλα αὐτά τά γεγονότα πού συνέβησαν, μέ τήν λογική του. Γι' αὐτό καί ἔλεγε : “ἐάν μή ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τόν τύπον τῶν ἥλων καί βάλω τόν δάκτυλόν μου εἰς τόν τύπον τῶν ἥλων.... οὐ μή πιστεύσω “ ὁ Θωμᾶς δέν ἦταν ἄπιστος ἀλλά δύσπιστος. Θέλει προσωπικά νά βεβαιωθεῖ πῶς ὁ Χριστός μόνος Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν καί νά ψηλαφίσει τό Σῶμα Του καί νά ἰδεῖ μέ τά μάτια του τόν ἴδιο τόν Ἀναστάντα Χριστό. Ὁ Ἀναστάς Κύριος ἐμφανίζεται ἐκ νέου σέ ὀκτώ ἡμέρες στούς μαθητές καί βοηθᾶ τόν κλονισμένο μαθητή τόν Θωμᾶ νά πιστεύσει ἀληθινά. Ὁ Ἀναστάς Κύριος ὄχι μόνο δέν ἐλέγχει τόν δύσπιστο μαθητή, ἀλλά φανερώνει τό μεγαλεῖο τῆς θεϊκῆς ἀγάπης Του καί ταπεινώνεται γιά νά βοηθήσει τόν μαθητή του μέ τά χαρακτηριστικά λόγια : “Θωμᾶ φέρε τόν δάκτυλόν σου ὧδε ... καί μή γίνου ἄπιστος ἀλλά πιστός”. Ἔφθανε γιά τόν Θωμᾶ μόνη ἡ παρουσία Του Ἰησοῦ γιά νά διαλυθοῦν τά σύννεφα τῆς δυσπιστίας του. Καί τότε φώναξε μέ ὅλη τή δύναμη του “ὁ Κύριος μου καί ὁ Θεός μου”. Αὐτή εἶναι ἡ σωτηρία ὁμολογία τοῦ Θωμᾶ. Καί μέ συνέπεια ἔκτοτε ὁ Θωμᾶς τράβηξε τόν δρόμο τοῦ Κηρύγματος. Δόθηκε ὁλόψυχα στό Χριστό καί προχώρησε στήν δύσκολη ἱεραποστολή τῶν Ἰνδιῶν καί ἐκεῖ σφράγισε τή ζωή του μέ τό μαρτύριο, σύμφωνα μέ τήν παράδοση.

4. Ἀδελφοί μου, πιθανῶς στή ζωή μας, νά πλανῶνται μερικές φορές στοιχεῖα πνευματικῆς κάμψεως, μορφές δυσπιστίας, στιγμές παροδικῆς κοπώσεως καί πολλά “γιατί”. Τότε πρέπει νά προσέξουμε ἰδιαίτερα, ὅταν βρεθοῦμε ἀντιμέτωποι μέ δοκιμασίες ἀσθενειῶν, πόνου καί θλίψεων. Τότε ἕνα σύστημα δυνάμεων αὐτοσυντηρήσεως καί ἀναπάντητων “γιατί” μας καθηλώνουν καί μας ὁδηγοῦν σέ πτώση. Πολλοί ἀπό μας εὔχονται νά μήν περάσουν καμμία δοκιμασία, νά φθάσουν κατ' εὐθεῖαν στήν Ἀνάσταση, χωρίς προηγουμένως νά διαβοῦν τήν Μ. Ἑβδομάδα. Ἀλλά αὐτό τό εἶδος τῆς χριστιανικῆς ζωῆς δέν ὑπάρχει. Προηγεῖται ὁ Σταυρός καί ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάστασις.

Σέ τέτοιες ὧρες δύσκολες, πειρασμικές, θλίψεων καί δοκιμασιῶν ἄς ἀναλογιζώμαστε τόν Ἀπ. Θωμᾶ. Ἡ δυσπιστία του, ὁ δισταγμός του ἦταν ἕνας δυνατός, ἀλλά περαστικός πυρετός, πού τελικά στερέωσε τήν ὑγεία τῆς πίστεώς μέσα του. Ἡ ἀναστάσιμη κραυγή καί ἡ σωτήρια ὁμολογία του “ὁ Κύριος μου καί ὁ Θεός μου” ὑπῆρξε ἡ πιό σαφής προσωπική Πασχαλινή διακήρυξις.

Αὐτή ἡ Πασχάλιος διακήρυξη καί ἡ προσωπική βεβαιότης ὅτι “ἀνέστη ὁ Κύριος ὄντως” νά πλημμυρίζει καί τή δική μας ζωή, ἰδιαίτερα σέ στιγμές πειρασμῶν, δοκιμασιῶν καί ὅταν διαμαρτύρεται ὁ ἑαυτός μας σέ θολές ὧρες. Καί τότε νά ἀντιτάσσουμε μέ βεβαιότητα προσωπική καί βαθειά πίστη : Τήν σωτήρια κραυγή, τήν ὁμολογία τοῦ Ἀπ. Θωμᾶ “ὁ Κύριος μου καί ὁ Θεός μου”, ἤ “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”.

Μέ πατρικές Ἀναστάσιμες εὐχές

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

Ὁ Περιστερίου Κλήμης