Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

ὁ δυναμισμός τῆς ἀγάπης

1. Τήν Τρίτη Κυριακή ἀπό τοῦ Πάσχα, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τούς αὐτόπτες μάρτυρες τοῦ θανάτου καί τῆς Ἀναστάσεως, τοῦ Κυρίου μας· παρουσιάζει τά πρόσωπα ἐκεῖνα πού καταθέτουν τήν προσωπική τους μαρτυρία “τοῖς πᾶσι ... τό σωτήριον κήρυγμα” τῆς ἐκ νεκρῶν Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Πρόκειται γιά τόν εὐσχήμονα βουλευτή Ἰωσήφ, τόν ἀπό Ἀριμαθαίας, γιά τόν κρυφό μαθητή τοῦ Κυρίου Νικόδημο καί γιά τίς τρεῖς ἀπό τίς μυροφόρες γυναῖκες Μαρία τήν Μαγδαληνή, Μαρία τήν μητέρα Ἰακώβου καί τήν Σαλώμη τήν μητέρα τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου, Ἰωάννου καί Ἰακώβου.

Τήν ὥρα πού ἡ σκιά τοῦ φόβου κυριαρχοῦσε παντοῦ καί ὅλοι εἶχαν ἐγκαταλείψει τόν Μεγάλο Ἐσταυρωμένο, “ἐλθών Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής ... τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλάτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ” (Μρκ ιέ, 43). Καί ὁ Νικόδημος ἀκολουθεῖ τήν πρωτοβουλία τοῦ εὐσχήμονος Ἰωσήφ· “ἦλθε δέ καί Νικόδημος, ὁ ἐλθών πρός τόν Ἰησοῦν νοητός τό πρῶτον, φέρων μῖγμα σμύρνης καί ἁλόης ὡς λίτρας ἑκατόν” (Ἰωαν. Ιθ΄,39).

Ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος ἦταν ἄρχοντες τοῦ λαοῦ, ἀλλά καί κρυφοί μαθητές τοῦ Κυρίου. Ἡ ἐπίσημη κοινωνική τους θέση, τό χρῆμα καί τά ἀξιώματα δέν εἶχαν ἐπηρεάσει τίς ψυχικές τους διαθέσεις. Παρέμειναν πάνω ἀπό τά κοσμικά ἀξιώματα. Εἶχαν πιστέψει στόν Ἰησοῦ μέ ὅλη τους τήν καρδιά. Ἀγάπησαν τό πρόσωπο τοῦ διδασκάλου τους. Καί γι' αὐτό ὁδηγήθηκαν νά ζητήσουν τό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, τή στιγμή πού οἱ μαθητές, εἶχαν διασκορπισθεῖ, ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τίς διηγήσεις τῶν Ἱερῶν Εὐαγγελίων.

Ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος τή στιγμή πού λιτανεύουν νεκρή τήν ἐλπίδα τους, τήν ὥρα πού κηδεύουν τόν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο καί τόν ἀποθέτουν “ἐν μνημείῳ, ὅ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας” (Μρκ. Ιε΄, 46), τή στιγμή πού ὁ Ἰωσήφ “προσεκύλησε λίθον ἐπί τήν θύραν τοῦ μνημείου” (...........), ξεπερνοῦν κάθε ἐγωιστική αὐτάρκεια καί ὑπηρετοῦν μέ τόλμη καί θάρρος τό χρέος τῆς ἀγάπης. Αὐτό τό θάρρος, αὐτή ἡ τόλμη κρύβει μιά πίστη μεγάλη καί δυνατή, πού ἐξωτερικεύεται μέ πράξεις ἀγάπης καί στοργῆς πρός τό πρόσωπο τοῦ διδασκάλου τους. Γι' αὐτό καί ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει. Ἰδιαίτερα σήμερα αὐτά τά Ἱερά πρόσωπα σάν ὑπόδειγμα γιά νά τά μιμηθοῦμε ὅλοι ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι χριστιανοί!

2. Καί οἱ μυροφόρες γυναῖκες εἶχαν δεχθεῖ στήν καρδιά τούς τήν ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ. “Καί διαγενομένου τοῦ Σαββάτου ... ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἀλείψωσιν αὐτόν”. Θέλουν νά Τοῦ δείξουν τήν ἀγάπη τους μ' αὐτή τους τήν κίνηση. Εἶχαν ὅμως καί τήν αἴσθηση τῆς ἀδυναμίας.

“Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;” Τό μυαλό, ἡ λογική τίς βεβαίωνε πώς κάτι τέτοιο ἦταν ἀδύνατο. Ἡ ἀγάπη τους ὅμως στάθηκε πιό δυνατή. Ἡ τόλμη καί τό θάρρος τους, πού τροφοδοτοῦνται ἀπό τήν ἀγάπη πρός τό πρόσωπο τοῦ Διδασκάλου, ἔξω βάλλει τόν φόβον”. Καί οἱ Μυροφόρες ὁπλίζονται μέ ἕναν δυναμισμό, μέ ἕνα φρόνημα ἀνδρικό γι' αὐτό ἀγρυπνοῦν “καί λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς Σαββάτων ἔρχονται ἐπί τό μνημεῖον ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου” νά προσφέρουν τά μύρα τῆς ἀγάπης τους στόν ἀγαπημένο τους Ἰησοῦ.

Ὁ δυναμισμός τῆς ἀγάπης τους τίς ὁπλίζει μέ τόλμη καί θάρρος εἶχαν μάθει νά παραδίδονται μέ ἐμπιστοσύνη στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ καί ὄχι νά ἐγκλωβίζονται στόν ἑαυτό τους. Αὐτή ἡ κίνηση τῆς ἀγάπης βγάζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν ἐγωισμό του καί τόν μεταφέρει στήν ἀτμόσφαιρα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖ ὅπου δέν ὑπάρχουν τά ἐμπόδια τῆς ἐπίγειας ζωῆς καί ἡ στεῖρα λογική. Καί τότε μέσα σ' αὐτή τήν ἀτμόσφαιρα ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἀληθινά θεοειδής (= εἰκόνα τοῦ Θεοῦ).

Γι' αὐτό καί οἱ Μυροφόρες στή συνέχεια δοκίμασαν ἄφατη χαρά! Γεύτηκαν τήν ἔκσταση γιατί ἐξεθαμβήθησαν ὅταν “εἰσελθοῦσαι εἰς τό μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν”. Ἄκουσαν πρῶτες αὐτές, ἀπό τά χείλη τοῦ ἀγγέλου τό χαρμόσυνο μήνυμα, τό “ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε”. Καί ἔτσι οἱ μυροφόρες γυναῖκες γίνονται οἱ πρῶτοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλά καί οἱ πρῶτοι κήρυκες πού ἔδωσαν τήν ἀναστάσιμη ἀγγελία “τοῖς μαθηταῖς, ὅτι Ἀνέστη ὄντως ὁ Κύριος”.

3. Τό θάρρος καί ἡ τόλμη πού τροφοδοτοῦνται ἀπό τόν δυναμισμό τῆς ἀγάπης τοῦ Ἀναστημένου Ἰησοῦ, ἐστήριξε καί στηρίζει τήν ἁγία μας Ἐκκλησία μέσα στήν αἱματοβαμμένη ἐπί γῆς πορεία της τῶν 2000 χρόνων. Μ' αὐτό τό θάρρος καί μ' αὐτή τήν τόλμη οἱ ἀδελφοί μας, οἱ πρῶτοι χριστιανοί “ἐβάσταξαν τό Σῶμα τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον ἐθνῶν καί βασιλέων” μέσα στά ρωμαϊκά στάδια καί μέσα στίς τρικυμίες τῶν αἱρέσεων. Μέ τήν τόλμη τῆς ὀρθόδοξης ὁμολογίας, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἐνίκησε καί κράτησε μέχρι σήμερα ἀνόθευτη τήν πίστη τῶν πατέρων μας. Γιατί πάντοτε, σέ κάθε ἐποχή, ὑπάρχουν Χριστιανοί μέ τό θάρρος καί τήν τόλμη, ἀλλά καί μέ τόν δυναμισμό τῆς ἀγάπης τῶν Μυροφόρων, πού ὁμολογοῦν μέ τήν ὁρθοπραξία τους τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο μας.

Θάρρος καί τόλμη χρειαζόμαστε ὅλοι μας μέσα στήν ἀγωνία τοῦ νέου 21ου αἰῶνα γιά να ὁμολογήσουμε τήν πίστη μας στόν Ἀναστάντα Ἰησοῦ. Χρειάζεται θάρρος καί τόλμη γιά νά πιστεύεις οὐσιαστικά στή “μωρία τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ κηρύγματος τῆς Ἀναστάσεως.

Τό παράδειγμα τῶν Μυροφόρων εἶναι μιά πρόκληση γιά νά ἀκολουθήσουμε τά βήματα τους. Βήματα σωτήρια γιά νά ἀκολουθήσουμε τά βήματα τους. Βήματα σωτήρια, ἀφοῦ ὁδηγοῦν στό μνημεῖο τό κενό, γιά νά συναντήσουμε Ἐκεῖνον, γιά νά ἀκούσωμε τή φωνή Του πού θά “προάγει ἡμᾶς εἰς τήν Γαλιλαίαν.

Ἀλλά γιά νά κάνουμε αὐτά τά σωτήρια βήματα καί μάλιστα σήμερα μέσα στό νέφος τῆς ταραγμένης ἐποχῆς μας, χρειάζεται ν' ἀποκτήσουμε θάρρος καί τόλμη χρειάζεται νά ὁπλισθοῦμε μέ τόν δυναμισμό τῆς ἀγάπης Του. Καί τότε θά τόν δοῦμε “ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ” σύμφωνα μέ τή διαβεβαίωση τοῦ Ἀγγέλου : “ἐκεῖ αὐτόν ὄψεσθε, καθώς εἶπεν ὑμῖν”. Αὐτή τήν κίνηση ἔκαναν ὁ Ἰωσἠφ, ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες. Μ' αὐτή τήν αἰσιόδοξη κίνηση μας βοηθᾶ, προτρέπονται ὅλους μας, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἄς ξεκινήσουμε.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

Ὁ Περιστερίου Κλήμης