Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Τό ὕδωρ τό ζῶν”

1. Βρισκόμαστε ἀδελφοί μου καί παιδιά μου, στό μέσον τῆς πορείας μας πρός τή μεγάλη Ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Εἶναι ἡ ἑβδομάδα τῆς Μεσοπεντηκοστῆς. Καί ὁ Χριστός σήμερα στό εὐαγγέλιο πού ἀκούσαμε μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι εἶναι τό “ὕδωρ τό ζῶν, τό ἀλλόμενον εἰς ζωήν αἰώνιον”. Αὐτή τή βασική ἀλήθεια τῆς ὑπάρξεώς μας, προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας μέ τήν περικοπή, πού περιγράφει τή συνάντηση τοῦ Κυρίου μέ τήν Σαμαρείτιδα.

2. Ὁ Χριστός κάθεται στό πηγάδι τοῦ Ἰακώβ καί ζητεῖ νερό ἀπό μιά γυναῖκα καί μάλιστα ἀπό ἐχθρό Του. Ἀληθινή σκάλα ἡ συμπεριφορά τῆς Σαμαρείτιδος. Ἄς τήν παρακολουθήσουμε συνοπτικά.

Στό πρῶτο σκαλοπάτι, ζητάει μέσα ἀπό τήν ἁμαρτωλότητά της, ἀνέσεις καί διευκολύνσεις. “Κύριε δός μου αὐτό τό νερό, γιά νά μή διψῶ μήτε νά ἔρχομαι ἐδῶ νά βγάζω νερό”. Ὁ Κύριος ὅμως δέν τῆς προσφέρει μία γήινη ἐξυπηρέτηση. Στέκεται μέ ἀγάπη κοντά της. Ἐνῶ ἐκείνη τοῦ ζητάει εὐκολία, ὁ Θεάνθρωπος τῆς ἀνοίγει τό δρόμο τῆς μετανοίας μέ διάκριση καί ἀγάπη. Στό δεύτερο σκαλοπάτι νοιώθει τήν ἀνάγκη νά κάνει μία ὁμολογία: “Κύριε θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ”. Προχωρῶντας ἀκόμη ψηλότερα, στό τρίτο σκαλοπάτι, ἀρχίζει νά ρωτάει μέ ἐνδιαφέρον γιά τό πρόσωπο τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ζητάει πληροφορίες γιά τήν γνήσια ἔκφραση τῆς λατρείας Του. Ὁ Χριστός θέλει νά τῆς προσφέρει τό ζῶν ὕδωρ ὑπό τήν προϋπόθεση ν' ἀποκτήσει συναίσθηση τῆς καταστάσεώς της. Γι' αὐτό προχωράει ἡ συζήτηση στόν προσωπικό χῶρο. “Ὕπαγε φώνησόν σου τόν ἄνδρα”, “πήγαινε φώναξε τόν ἄνδρα σου καί ἔλα ξανά ἐδῶ”. Ὁ Χριστός ἀποκαλύπτει μέ πολλή ἀγάπη καί σεβασμό ὅτι ἡ Σαμαρείτιδα τήν θαλπωρή τῆς οἰκογένειας δέν τήν γνώρισε. Πέντε φορές ἐπιχείρησε νά δημιουργήσει οἰκογένεια, ἀλλά πέντε φορές τήν διέλυσε κακήν – κακῶς. Ἡ Σαμαρείτιδα αἰσθάνεται τήν ἐκτροπή της, δηλαδή τήν ἁμαρτία της καί ὁδηγεῖται στήν σύνθλιψη τοῦ ἐγωισμοῦ της, ὥστε νά φθάσει στό σημεῖο ν' ἀναγνωρίσει τίς προφητικές ἱκανότητες τοῦ συνομιλητοῦ της. Ἐδῶ φθάνουμε στό ὕψιστο σημεῖο τῆς συνομιλίας, ὅπου ὁ Χριστός μέ προσωπικό τρόπο τῆς ἀποκαλύπτεται. “Ἐγώ εἰμί ὁ λαλῶν σοι (Ἐγώ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς πού σοῦ μιλῶ). Ἡ ἑπόμενη κίνηση της, τό τελευταῖο 4ο σκαλοπάτι εἶναι ἡ συγκλονιστική της μαρτυρία καί μετάνοια: “Ἀφῆκεν τήν ὑδρίαν αὐτῆς καί ἀπῆλθεν εἰς τήν πόλιν καί λέγει τοῖς ἀνθρώποις δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὅς εἰπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα” (Ἄφησε λοιπόν τή στάμνα της ἡ γυναῖκα καί ἔφυγε στήν πόλη καί λέγει στούς ἀνθρώπους· ἐλᾶτε νά δεῖτε ἕναν ἄνθρωπο πού μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκαμα). Δέν ὑπολογίζει μήτε κόπο, μήτε ντροπή. Καί ἀπό τήν ὄχθη τῶν διευκολύνσεων, περνᾶ στήν ὄχθη τῆς προσφορᾶς, τῆς διακονίας καί τῆς θυσίας. Ἀναδείχθηκε μεγαλομάρτυς καί καταχωρήθηκε στό συναξάρι τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς Ἰσαπόστολος Ἁγία Φωτεινή. Ὁ Χριστός ἀνυψώνει τόν ἄνθρωπο μέ τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας σέ τέκνον Θεοῦ, σέ κοινωνία μέ τόν Θεό καί πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι ὁ Χριστός ἵσταται στή θύρα τῆς καρδιᾶς μας καί κρούει καί μᾶς καλεῖ προσωπικά γιά νά μᾶς δώσει “τό ὕδωρ τό ζῶν” πού ξεδιψάει γιά πάντα τόν ἄνθρωπο. Ἐλᾶτε, λοιπόν ἀδελφοί μου, μέσα στήν Ἀναστάσιμη ἀτμόσφαιρα νά ξεδιψάσουμε ἀνταποκρινόμενοι στό θεϊκό κάλεσμα θετικά: “Ἐάν τις διψᾶ ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω”. Στήν πνευματικά διψασμένη ἐποχή μας, τό γάργαρο νερό, ἀπό τήν θεία πηγή τρέχει ἄφθονο. Ἄς προσερχώμαστε ὅλοι μας γιά νά δροσιζώμαστε μέ τό ζῶν ὕδωρ, πού εἶναι ὁ Σωτῆρας Χριστός μας.

Με πατρικές Ἀναστάσιμες εὐχές,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

ο Περιστερίου Κλήμης