Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Σύναξις τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.


Ἀδελφοί μου καί παιδιά μου.

Σήμερα Κυριακή Β΄ Ματθαίου, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τήν Σύναξι τῶν Ἁγίων 12 Ἀποστόλων, τῶν ὁποίων τά ὀνόματα ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο στό Ἱερό Εὐαγγέλιο.

Ὅταν ἀνυψωνόμαστε στά πρόσωπά των, τότε, πλησιάζουμε τίς πιό χαρισματικές μορφές τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅταν προσεγγίζουμε τά περιστατικά πού συνόδεψαν τήν κλήση τους, τότε νοιώθουμε ἕνα σκίρτημα δοξολογίας καί εὐγνωμοσύνης πρός τόν Θεόν, διότι οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι εἷναι Πατέρες καί Διδάσκαλοί μας. Εἶναι γνήσιοι ποιμένες καί τύποι τῆς ἀληθινῆς Ἁγιότητος. Ἡ σημερινή ἑορτή μαζί μέ τό εὐαγγελικό κατά Ματθαῖον ἀνάγνωσμα μᾶς φέρνει κοντά τους. Στή λίμνη τῆς Γαλιλαίας ἔγινε ἡ πρώτη ἐκλογή τῶν μαθητῶν τοῦ Ἀνδρέα ἐξ οὗ καί Πρωτόκλητος καί τοῦ Πέτρου. Τήν ὥρα τῆς δουλειᾶς πού ἔριχναν τά δίχτυα τους στήν θάλασσα, ἄκουσαν τήν φωνήν τοῦ Κυρίου πού τούς ἔλεγε: “Ἀφῆστε τά δίχτυα καί ἐλᾶτε κοντά μου. Ἐγώ θά σᾶς κάνω “ἁλιεῖς ἀνθρώπων” νά ψαρεύεται ἀνθρώπους. Λίγο πιό πέρα μοχθοῦσαν οἱ δύο ἄλλοι ἀδελφοί, Ἰάκωβος καί Ἰωάννης μαζί μέ τόν πατέρα τους τό Ζεβεδδαῖο. Καί αὐτοί ἄφησαν τά δίχτυα τους καί τόν πατέρα τους καί ἀκολούθησαν τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἔτσι ἄρχισε νά συγκροτεῖται ἡ ὁμάδα τῶν δώδεκα. Ἔτσι ἐγκαινιάσθηκε τό ἔργο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς ἐντυπωσιακές ἐξαγγελίες καί προγράμματα, ἀλλά ἁπλά καί ταπεινά. Μία συμπόρευση ἀγάπης. Καί ἐδῶ διακρίνουμε ὅλο τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Καί δοξολογοῦμε γιά τήν μεγάλη εὐλογία πού δόθηκε στήν Ἐκκλησία μας μέ τήν ἐκλογή, τήν ἀποστολή καί τό κήρυγμα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Γιατί ἀναδείχθηκαν οἱ μόνοι γνήσιοι μάρτυρες τῆς ζωῆς καί τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου μας. Καί ὅταν ἄρχισαν νά κηρύττουν μετά τήν μεγάλη ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, δέν δανείσθηκαν ἀπό ἄλλη πηγή τό περιεχόμενο τῆς διδασκαλίας των. Μᾶς παρέδωσαν αὐτό πού παρέλαβαν. Δίδαξαν αὐτό πού ἄκουσαν. Πρόβαλαν αὐτά πού εἶδαν κοντά στό διδάσκαλό τους. Γι' αὐτό ὁ ἕνας ἐκ τῶν 12, ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, γράφει στήν πρώτη του Ἐπιστολή: “ὅ ἀκηκόαμεν, ὅ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὅ ἐθεασάμεθα καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περί τοῦ λόγου τῆς ζωῆς ... ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν” (Α΄ Ἰωαν. 1-3). (Ἐκεῖνο πού ἀκούσαμε, ἐκεῖνο πού ἔχουμε ἰδῆ μέ τά μάτια μας, ἐκεῖνο πού παρατηρήσαμε καί τά χέρια μας ἐψηλάφησαν, περί τοῦ Λόγου δηλαδή τῆς ζωῆς ... καί μαρτυροῦμεν καί σᾶς ἀναγγέλλουμε). Μή θεωρήσουμε ὅμως τούς Ἁγίους Ἀποστόλους σάν ἁπλούς διαβιβαστές ἤ ἱστορικούς καταγραφεῖς τῶν γεγονότων τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὅταν τούς κάλεσε τούς ἔδωσε τήν διαβεβαίωση πώς θά τούς κάνει “ἁλιεῖς ἀνθρώπων”. Αὐτό σημαίνει μιά μεταμόρφωση πνευματική στήν ἴδια τους τή φύση. Καί αὐτή ἡ θαυμαστή ἀλλοίωση, αὐτή ἡ πνευματική μεταμόρφωση τους συνετελέσθηκε μέ τήν ἔκχυση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Καί ὁ Παράκλητος ἦρθε. Σάν βίαιη πνοή, τό πνεῦμα τό Ἅγιο σκήνωσε στά ἀνθρώπινα σκεύη τους καί τούς ἔκανε γνήσια δοχεῖα τῶν χαρισμάτων Του καί θησαυροφύλακες τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ. Στό ὑπέροχο ἀπολυτίκιο τῆς Πεντηκοστῆς ἀποτυπώνεται ὅλο τό δέος τῆς θεϊκῆς ἐνέργειας τοῦ Παρακλήτου στά πρόσωπα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. “Εὐλογητός εἶ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ πανσόφους τούς Ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ...” καί ὕστερα ἀπ' αὐτή τήν εὐλαβική προσέγγιση στίς ἅγιες μορφές τῶν Ἀποστόλων, μποροῦμε νά κατανοήσουμε τήν θαυμαστή ἰδιότητα τῆς Ἐκκλησίας μας, τήν ἀποστολικότητά της. “Πιστεύω ... εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν...”.

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία δέν ἐμπιστεύεται στή σοφία τῶν ἀνθρώπων, οὔτε στά σχήματα τῆς Ἐπιστήμης. Μαθητεύει ἀδιάκοπα στούς πρώτους αὐτόπτες διδασκάλους της, στούς Ἁγίους Ἀποστόλους. Καί καθώς μαθητεύει στό σχολεῖο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων δέχεται τό πνεῦμα τους καί συνεχίζει τήν ἀποστολική ἐνατένιση στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί φυλάττει μέ εὐλάβεια καί σεβασμό τήν Ἀποστολική Παράδοση. Καί ἀγωνίζεται νά εὑρίσκεται πάντοτε μέσα στήν ἀτμόσφαιρα τῆς ἀποστολικῆς ἐποχῆς καί νά φέρνει στό σήμερα τό μήνυμα, τήν διδαχή καί τό ἦθος πού μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, διά τῆς ἀδιάκοπης ἀποστολικῆς διαδοχῆς ὑπό τῶν Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι καί ἀποτελοῦν τούς κρίκους τῆς πνευματικῆς ἁλυσίδας, ἀπό τῆς ἐποχῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων μέχρι καί σήμερα καί ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.

Ἀδελφοί μου καί παιδιά μου, ὁ Κύριος ἀπέστειλε τούς Ἀποστόλους Του στά πέρατα τῆς οἰκουμένης γιά νά μεταδώσουν τό εὐαγγελικό μήνυμά Του, τή σωτηριώδη διδασκαλία Του. Ν' ἁλιεύσουν τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο καί νά τούς ὁδηγήσουν στή ζωή τήν αἰώνιο.

Οἱ Ἀπόστολοι δέν ἐπεδίωξαν νά κάνουν ὀπαδούς. Ἔσωσαν καί σώζουν καί συγκροτοῦν τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Εὔχομαι νά ἀφήσουμε τόν ἑαυτό μας νά τόν Ἁλιεύσουν οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου μας, γιά νά ζοῦμε τήν γνησιότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως μας. Διότι Ἀποστολικότητα σημαίνει γνησιότητα. Καί μέ αἴσθημα εὐθύνης νά παραδώσουμε στίς διάδοχες γενιές ἀλώβητη τήν πίστη καί ἀνόθευτη τήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα λέγοντας: “Ἀπόστολοι ἅγιοι πρεσβεύσατε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχη ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν”. Ἀμήν!