Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019
  
  ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ


Κυριακή Στ΄ Ματθαίου.


Τό σημερινό Εὐαγγέλιο ἀδελφοί μου καί παιδιά μου μᾶς παρουσιάζει τήν ἀλληλεπίδραση τῆς πίστεως πού μέ θαυματουργικό τρόπο θεμελιώνεται καί ἐπιβραβεύεται στό θαῦμα τοῦ παραλυτικοῦ πού μᾶς διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος.

Ἄς θυμηθοῦμε γιά λίγο τό εὐαγγελικό κείμενο καί κατόπιν προχωροῦμε σέ συμπεράσματα.

Ὁ Κύριος βρίσκεται στήν Καπερναούμ. Καί Τοῦ ἔφεραν ἕναν παράλυτο ξαπλωμένο πάνω σέ ἕνα ξυλοκρέβατο. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς διέγνωσε τήν “συλλογική” πίστι αὐτῶν τῶν ἀνδρῶν πού μετέφεραν τόν παράλυτο ἐνώπιον Του, λέγει: “θάρσει τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου”, (=ἔχε θάρρος παιδί μου· σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου). Στό ἄκουσμα ὅμως τῶν λόγων τοῦ Ἰησοῦ γιά συγχώρησι ἁμαρτιῶν, ἀντιδροῦν οἱ παρευρισκόμενοι ἐκπρόσωποι τῆς ἑβραϊκῆς θρησκευτικῆς τάξεως καί εἶπαν “οὗτος βλασφημεῖ”. Γι΄ αὐτό ὁ Κύριος τούς ἀπαντᾶ ἀμέσως “ἵνα δέ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας, τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· ἐγερθείς ἆρον σου τήν κλίνην καί ὕπαγε εἰς τόν οἶκον σου”, (=Σήκω πάνω, πάρε τό κρεβάτι σου καί πήγαινε στό σπίτι σου). Καί ὁ παραλυτικός σηκώθηκε ὑγιής πλέον καί πῆγε σπίτι του.

Παράδοξα λόγια ἀκούουν· ἄλλα περίμεναν ν' ἀκούσουν καί ἄλλα ἀκούουν. Ζητοῦν θεραπεία τοῦ σώματος καί ἀκούουν γιά ἄφεση ἁμαρτιῶν (θεραπεία ψυχῆς). Ὁ Χριστός ὅμως ὡς Ἰατρός “τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν” πηγαίνει κατ΄ εὐθεῖαν στήν καρδιά τοῦ προβλήματος. Στή συγκεκριμένη περίπτωση, ἡ συνάφεια ἀσθενείας καί ἁμαρτίας, ἡ σχέση συγχωρήσεως καί θεραπείας ἦταν ἄμεση. Ὑπῆρχε ἕνα ρῆγμα στίς προσωπικές σχέσεις τοῦ παραλυτικοῦ μέ τόν Θεό, αὐτό δηλαδή πού εἶναι καί ἡ οὐσία τῆς ἁμαρτίας. Ἑπομένως ἀπό ἐκεῖ ἔπρεπε νά ἀρχίσει καί ἡ θεραπεία· ἡ ἀπομάκρυνσι τῆς πνευματικῆς νόσου μέ τή συγχώρησι καί ἡ λέξη, πού ἀποκαθιστᾶ καί ἐπανορθώνει τίς διαταραγμένες σχέσεις τοῦ παραλυτικοῦ μέ τόν Θεό πατέρα, εἶναι “τέκνον”. Καί ἔτσι τοῦ δίνει τή δυνατότητα (στό κτιστό) νά ζήσει, νά μετέχει στή ζωή τοῦ ἀκτίστου Θεοῦ.

Συνέπεια αὐτοῦ τοῦ γεγονότος εἶναι τά “σημεῖα” τοῦ Χριστοῦ, πού δείχνουν ὅτι “νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι”. Ἡ στενή σχέση παραλυσίας καί ἁμαρτίας, ὅπως παρουσιάζεται στήν περίπτωση τοῦ παραλυτικοῦ, δείχνει τή βαθύτερη δραματική κατάσταση πού παίζεται στή ζωή κάθε ἀνθρώπου “ἀπό τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν ἀσθενεῖ τό σῶμα, ἀσθενεῖ μου καί ἡ ψυχή”. Γιατί τήν ἁμαρτία τήν ζοῦμε σάν πρόσωπα καί τήν ἀρρώστια τή σηκώνουμε σάν πρόσωπα. Αὐτό σημαίνει, ὅτι ἡ ἁμαρτία τραυματίζει τήν ψυχή, ἀλλά ταλαιπωρεῖ καί βάζει σέ περιπέτεια τόν ἄνθρωπο. Γι΄ αὐτό ἡ πρώτη κίνηση γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας, εἶναι ἡ ἀναζήτηση τῆς ὑγείας τῆς ψυχῆς, ἡ ἀπελευθέρωση ἀπό τίς ἐνοχές.

Μέσα στά πρῶτα κεφάλαια τῆς Παλαιάς Διαθήκης καταγράφεται ἡ πρώτη ἁμαρτία· ἡ παρακοή τῶν πρωτοπλάστων στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀρνήθηκαν νά ὑπακούσουν στήν ἐντολή τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ἀφέθηκαν στήν πειρασμική εἰσήγηση τοῦ διαβόλου· ἐπεθύμησαν, ἀποφάσισαν καί στήν συνέχεια ἁμάρτησαν. Ἔτσι ἡ ἁμαρτία γεννιέται ὅπως γεννιέται καί ἡ ἀρρώστια ὅταν χάσουμε τήν ὑγεία μας, μᾶς διδάσκει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης. Δέν συνυπάρχει μέ τή φύσι μας· ἀποτελεῖ σπορά τοῦ διαβόλου πού τήν δεχτήκαμε ἐλεύθερα, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Ὁ Κύριος μπροστά στό θέαμα τοῦ παραλυτικοῦ δέν χρονοτριβεῖ. Πηγαίνει κατ΄ εὐθεῖαν στήν καρδιά τοῦ προβλήματος καί δίνει τήν λύση, τήν ἄφεση καί τήν συγχώρησι τῶν ἁμαρτιῶν του.

Συγχωρεῖ, θεραπεύει καί τελικά σώζει τόν ὅλο ἄνθρωπο. Αὐτό εἶναι τό κεφάλαιο τῆς φιλάνθρωπης σοφίας τοῦ Θεοῦ, νά σώζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν παραλογισμό καί τήν ἀπόγνωσή του, ἀπό τήν ἔκπτωση καί τήν αὐτοαιχμαλωσία του. Μόνον ὁ Χριστός θεραπεύει τά πάθη, τίς ἀδυναμίες μας καί τίς πνευματικές παραλυσίες μας. Γι΄ αὐτό καί ἡ χριστιανική ζωή δέν ἐξαντλεῖται στά ὅρια τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ τῆς αὐτόνομης Ἠθικῆς – ὅπως ἀφελῶς ὑποστηρίζουν πολλοί – ἀλλά διαδραματίζεται ἀνάμεσα στή μετάνοια καί τήν ἀμετανοησία, ἀντίστοιχα τῶν δύο ληστῶν, δεξιά καί ἀριστερά τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστός προσφέρει τήν συγχώρησι τῶν ἁμαρτιῶν ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὅπως ἐδῶ ὁ παραλυτικός – εἶναι ἀνοικτός καί ἀποδέχεται τήν κοινωνία τῆς ἀγάπης Του.

Γι' αὐτό καί ἡ σωτηρία μας δέν εἶναι πρώτιστα ἡ ἠθική καλλιτέρευση τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀλλά ἡ μετά πίστεως καί ἀγάπης προσωπική κοινωνία μέ τόν Χριστό, πού ὁδηγεῖ στήν κατά χάριν θέωση τοῦ ἀνθρώπου.

Μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά μᾶς ἐλευθερώσει μέ τήν Χάρη Του ἀπό τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας· νά θεραπεύσει κάθε παραλυσία μας, μέ μία ὅμως προϋπόθεση: νά εἴμαστε “ἀνοικτοί” καί νά ἀποδεχώμαστε τήν κοινωνία τῆς ἀγάπης Του, ὅπως ἦταν ὁ παραλυτικός τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου. Καί τότε καί ἐμεῖς θά ἀκούσουμε ἀπό τά θεϊκά χείλη τήν πατρική φωνή Του: τέκνον = παιδί μου!