Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019
  
  ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κυριακή Ε΄ Ματθαίου

Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονισμένων τῶν Γεργεσηνῶν”


Μία ἀπό τίς λίγες φορές ἀδελφοί καί παιδιά μου πού οἱ δαίμονες εἶπαν τήν ἀλήθεια ἦταν στήν ἔρημο τῆς χώρας τῶν Γεργεσηνῶν. Ἐκεῖ τυραννοῦσαν δύο δυστυχισμένες ὑπάρξεις. Τούς εἶχαν ἀπομονώσει ἀπό τήν Κοινωνία, τούς εἶχαν καταντήσει φόβητρα ὁλόκληρης τῆς περιοχῆς, ὅπως μᾶς διηγήθηκε τό σημερινό Εὐαγγέλιο.

Μόλις ὅμως ὁ Κύριος παρουσιάσθηκε, τά δαιμόνια πανικοβλήθηκαν. Κάτω ἀπό τήν ἀνθρώπινη ὄψι Του ἀναγνώρισαν τό Λυτρωτή τοῦ Κόσμου. Καί ἀναγκάσθηκαν νά προβοῦν σέ μία ὁμολογία: “ποιά σχέσις ὑπάρχει ἀνάμεσα σέ σένα καί σέ μᾶς, Ἰησοῦ Υἱέ τοῦ Θεοῦ; Τρέμουμε τήν παρουσία σου. Τί ἔχουμε νά κάνουμε μαζί σου Ἰησοῦ Υἱέ τοῦ Θεοῦ; Ἐσύ καί ἐμεῖς βρισκόμαστε στά δύο ἀντίθετα ἄκρα”.

  1. Πράγματι ἀδελφοί μου. Ἡ ἀντίθεση ἀνάμεσα στόν πονηρό καί στόν Κύριο εἶναι συνέπεια τῆς βαθειᾶς καί οὐσιαστικῆς ἀλλαγῆς τήν ὁποία ὑπέστη ὁ διάβολος μετά τήν ἀνταρσία του ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καί τήν πτώση του. Ἀγγελική ὕπαρξις ἦταν πρίν. Μποροῦσε ν΄ ἀκούη τόν Θεό, νά τόν νοιώθει, νά τόν ὑπηρετεῖ. Στήν πονηρία βυθίστηκε μετά. Ἔγινε ἡ πηγή καί ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Κακοῦ. Αὐτόματα δημιουργήθηκε τό χάσμα. “Ἐγώ εἰμί ἡ ἀλήθεια”, βεβαιώνει μέ ὅλο τό θεϊκό του κῦρος ὁ Χριστός. Στό ἄλλο ἄκρο ὁ διάβολος. “Εἶναι ψεύτης καί ὁ πατέρας τοῦ ψεύδους”.

  2. Τό χάσμα εἶναι ἀφάνταστα πιό εὐρύ. Ὁ διάβολος εἶναι ὁ καταλύτης κάθε ἠθικῆς ἀξίας καί κάθε ἀρετῆς. Εἶναι ὁ “κοσμοκράτορας τοῦ σκότους”. “Ὁ Θεός φῶς ἐστί”. Ὁ Θεός ντύθηκε μέ αὐτό τό ὄνομα, πού δηλώνει καθαρότητα, ἀστραφτερή ἁγνότητα. Ἀντίθετα τό βασίλειο τοῦ διαβόλου ἁπλώνεται στό ἔρεβος. Μισεῖ τό φῶς. Ἀγωνίζεται ν΄ ἁπλώσει στίς κοινωνίες μας σκοτάδι συγχύσεως, σκοτάδι παθῶν.

  3. Γιά νά συμπληρωθεῖ κάπως ἡ Εἰκόνα, ἄς προσθέσουμε καί μιά τρίτη ἀντίθεση. “Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί”, ἡ τέλεια ἀγάπη. Ὁ διάβολος ἀντίθετα εἶναι ἡ προσωποποίησις τοῦ μίσους. Μισεῖ. Μόνο μισεῖ. Τόν εἴδαμε στήν ἀφήγηση τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου νά βασανίζει τά θύματά του. Ἀνάλογα ταλαιπωρεῖ τόν κάθε ἄνθρωπο καί ἐξακολουθεῖ νά χαρακτηρίζεται ἀπό τό ἴδιο ἄσπονδο μῖσος. Σέ ὅποιον τόν πλησιάζει τοῦ ἐμπνέει μῖσος, τόν γεμίζει μέ μῖσος, τόν κάνει ἕνα θλιβερό πλᾶσμα, γιατί ὁ διάβολος “ἀνθρωποκτόνος ἧν ἀπ΄ ἀρχῆς” (Ἰωαν. ή, 44).

Βασική τακτική τοῦ σύγχρονου κακοποιοῦ εἶναι νά κρύβεται, νά ἀποφεύγει νά ἀφήσει ἴχνη. Ἔτσι συνεχίζει τήν ἐγκληματική του δραστηριότητα, ἐνῶ πολλοί δέν τόν ὑποπτεύονται. Αὐτή ἀκριβῶς τήν μέθοδο ἐφαρμόζει καί ὁ διάβολος. Προσπαθεῖ νά μᾶς πείσει ὅτι δέν ὑπάρχει. Ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή ὅμως μᾶς ἀποκαλύπτει δύο πράγματα. Πρῶτον: τήν πραγματικότητα τοῦ Σατανᾶ πού καταδυναστεύει τήν ἀνθρώπινη ψυχή καί τήν ὁδηγεῖ στήν ἐξαθλίωση καί δεύτερον: μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι οὔτε παντοδύναμος εἶναι ὁ πονηρός, οὔτε τόν τελευταῖο λόγο ἔχει. Πιό δυνατός ἀπ΄ αὐτόν εἶναι ὁ Χριστός, πού κατήργησε τό κράτος του.

Ἀκριβῶς “εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύση τά ἔργα τοῦ διαβόλου” (Α΄ Ἰωαν. γ΄, 8). Μέ τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ (σάρκωση, σταύρωση, Ἀνάσταση) τό κράτος τοῦ διαβόλου στήν ἀνθρώπινη κοινωνία καταργήθηκε.

Στό διάστημα ὅμως πού ἀκόμη μεσολαβεῖ μέχρι τόν τελικό ἐρχομό τοῦ Νικητοῦ, ὁ διάβολος συνεχίζει τόν ἀγῶνα του “ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ (Α΄Πετρ. Έ, 8). Ἀναζητεῖ ἀνθρώπινα θύματα, χρησιμοποιῶντας ποικίλα προσωπεῖα, παγίδες καί τεχνάσματα. Τό μυστικό πάντως γιά τήν ἀντιμετώπισί του ἐξακολουθεῖ νά παραμένει ἕνα: ὁ οὐσιαστικός σύνδεσμος μέ τό Χριστό, πού συνέτριψε τό κράτος του. Καί συνδεόμεθα οὐσιαστικά μέ τόν Χριστό, ὅταν ζοῦμε μέσα στήν χάρι τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἰδιαίτερα ὅταν κοινωνοῦμαι τοῦ Τιμίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Τότε τό κράτος τοῦ πονηροῦ διαλύεται, οἱ παγίδες του ἀποκαλύπτονται, τά δηλητήρια του ἐξουδετερώνονται. Ὄχι λοιπόν στό ψέμα, ὄχι στό σκοτάδι, ὄχι στό μῖσος, ὄχι στά ἔργα τοῦ πονηροῦ.

Καί εὔχομαι παιδιά μου νά ἔχουμε στενότερο δεσμό μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν “Υἱό τοῦ Θεοῦ” τόν Σωτῆρα τῶν ψυχῶν μας, καί μέ ὁλόψυχη συγκατάθεση νά λέμε μέ τά ἔργα μας: ναί στήν Ἀλήθεια, ναί στό Φῶς, ναί στήν Ἀγάπη Του. Καί μέ πίστι πρός τόν Κύριόν μας ἄς προσευχώμεθα: “Πάτερ ἡμῶν .... μή εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ” Ἀμήν.