Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019
  
  ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΝΑΟΥ

  

Ο  ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
     ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΚΙΑΣ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ 

Ἱστορικά καί Ποιμαντικά σημειώματα
  
τοῦ   Πρωτοπρεσβυτέρου Ἀποστόλου Καμπουροπούλου

Ἱερός Ναός ἀποτελεῖ τήν φυσική ἀνάγκη τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου νά λατρεύῃ τόν Θεόν, τό ἀμιγές καί πανυπερτέλειον Πνεῦμα, ὁ Ὁποῖος ἵσταται μακράν παντός ὑλικοῦ περιορισμοῦ, προστρέχοντας κατά φυσική ἀνάγκη εἰς τήν βοήθειαν τῶν αἰσθήσών του. Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντῖνος Καλλίνικος συνέγραψε τό ὑπέροχο πόνημα « Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΟΥΜΕΝΑ ΕΝ ΑΥΤῼ». Εἰς τήν εἰσαγωγή του μεταξύ ἄλλων γράφει ( εἰς ἐλεύθερη ἀπόδοσιν, διότι τό πόνημα ἔχει συγγραφεῖ εἰς ἄκραν καθαρεύουσαν ) ὅτι εἰς τόν ὑλικόν Ναόν σύρεται πρός τά κάτω ἡ ἁμαρτωλή μας ψυχή ἡ ὁποία γνωρίζει τήν θρησκευτικήν ἰδέαν, ἀφυπνίζεται ὁ νυσταλέος καί κοιμώμενος ἀνθρώπινος νοῦς καί ἡ ψυχή ἐξατμίζεται ἐξαϋλωμένη πρός τόν Οὐράνιον Θρόνον. Ἐντός τοῦ Ναοῦ συμβαδίζουν τά γήϊνα μέ τά πνευματικά. « Καθώς περιβάλλεται με φύλλα τό δένδρον, καθώς φυλάττονται ἐντός βαλατίου τά χρήματα, καθώς σκεπάζεται μέ δέρμα τό σῶμα..., καθώς ἀπαιτεῖ θήκην τό ξῖφος, καθώς λάμπει ἐντός λυχνίας τό φῶς...» κατ’αὐτόν τόν τρόπον ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκη νά γονατίζῃ ἐντός χειροποιήτου Ναοῦ τήν ἀχειροποίητον Ψυχήν του, διά νά δοξάσῃ τό Θεόν διά τοῦ σώματος καί τοῦ πνεύματός του, τά ὁποῖα εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ.  

Ἱερός Ναός τῆς ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ τῆς ΠΑΤΡΙΚΙΑΣ κείμενος εἰς τήν περιοχήν τοῦ Λόφου Ἀξιωματικῶν τοῦ Περιστερίου εἶναι μία ζωντανή ἔκφρασις τῶν ψυχικῶν δονήσεων τῶν μελῶν τῆς εὐλογημένης αὐτῆς περιοχῆς τοῦ Περιστερίου συνυφασμένης μέ βαθυτάτην πίστιν. Ἐπί σαράντα (40) τώρα χρόνια ἐμπράκτως ἔχουν καταστήσει – ταῖς πρεσβείαις, τῷ φωτισμῷ καί τῇ ἐμπνεύσει τῆς Ὁσίας Μητρός ἡμῶν Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Πατρικίας - τά ὑλικά ἀγαθά φορεῖς τῶν πνευματικῶν ἀγαθῶν, μεταβάλλουν καθημερινά τόν Ναόν ( σέ ὅλη τήν πορεία τῆς ἀπό Ναΐσκον εἰς μεγαλοπρεπῆ Ἱερόν Ναόν ἐξελίξεώς του ) εἰς ἐμψυχωμένο Σῶμα καί ζωογονεῖ καθημερινά μέ μύριους παλμούς τούς λίθους, τά ξύλα, τά χρώματα, τό σχῆμα, τάς εἰκόνας, τάς τελετουργικάς κινήσεις, τά πάντα.  

ς μίαν ἐλαχἰστην ἔνδειξιν τῆς βαθυτάτης εὐγνωμοσύνης ἁπάντων ἡμῶν οἱ ὁποῖοι σήμερον συγκροτοῦμεν τήν στρατευομένη Ἐκκλησιαστική Ἐνορία τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Πατρικίας πρός ὅλους ἐκείνους τούς ἐπωνύμους καί ἀνωνύμους κληρικούς καί λαϊκούς ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς τήν θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν καί οἱ ὁποῖοι, ἀκολουθοῦντες πιστῶς τήν ἐκκλησιαστικήν καί ἐθνικήν παράδοσιν τοῦ λαοῦ μας, μᾶς παρέδωσαν ὡς ἱερά παρακαταθήκη τά ἔργα τῆς πίστεώς των, τῆς εὐλάβειας των, τῆς ἀγάπης των εἰς τήν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν μας, θά ἐπιχειρήσωμεν μίαν μικράν καταγραφήν τοῦ ἱστορικοῦ τῆς πορείας τῆς Ἐνορίας μας.  

μεῖς, σεπτῇ ἐντολῇ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, Πατρός καί Ποιμενάρχου τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως Περιστερίου κυρίου ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ἀνελάβαμεν τήν εὐθύνην τῆς Ἐνορίας ἡμῶν, τῇ συνεργασίᾳ καί βοηθεία τῶν ἀξίων συνεφημερίων ἡμῶν Αἰδεσιμωτάτων Πρεσβυτέρων Λάμπρου Τσακάλου καί Δημητρίου Παπαγεωργίου, κατά τήν 1ην Νοεμβρίου 2000. Διεδέχθημεν τόν μακαριστόν σήμερον Ἀρχιμανδρίτην Ἰωακείμ Σακαρέλλον, ὁ ὁποῖοςεὐόρκως ὑπηρέτησε εἰς τήν Ἐνορίαν ἀπό τό 1975 ἕως τόν Ἰούνιο τοῦ 2000, ὅτε καί ἀπεχώρησε λόγῳ συνταξιοδοτήσεώς του. Ἐπί τῆς δικῆς του ἐφημερίας ἤρχισε ἡ ἀνέγερσις τοῦ νέου ἱ. Ναοῦ - ὁ θεμέλιος Λίθος ἐτέθη ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου μας τήν 19ην Ἀπριλίου 1981 - καί ὡλωκληρώθη ἡ πρώτη φάσις τήν 2αν Νοεμβρίου 1997 μέ τά ἐγκαίνια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, προεξάρχοντος τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Μητροπολίτου Ἐφέσου κυροῦ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ καί συλλειτουργοῦντος τοῦ σεβ. Μητροπολίτου Μύρων κ. Χρυσοστόμου, τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου. Ἐνδιαμέσως καί συγκεκριμμένα τήν 7ην Ἰουλίου 1985 ἐπραγματοποιήθησαν ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ τά θυρανοίξια τοῦ ὑπογείου ἱεροῦ Παρεκκλησίου τοῦ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ, τοῦ ὁποίου ἡ λειτουργία ἀπεδείχθη λίαν πολύτιμος διότι ἐξυπηρέτησε κατά τόν καλλίτερον τρόπον τάς ἐνοριακάς λειτουργικάς ἀνάγκας ἐπί πολλά ἔτη, ἐνῷ σήμερον ὁ μεγαλύτερος οὗτος χῶρος ἔχει μετατραπεῖ εἰς ἕνα ζωντανό καθημερινό ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ, εἰς τό ὁποῖο πραγματοποιοῦνται ὅλαι αἱ καθημεριναί φιλανθρωπικαί, κατηχητικαί καί κοινωνικαί δραστηριότητες τῆς Ἐνορίας μας ( Τράπεζα Ἀγάπης ( Φαγητό εἰς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας), Κατηχητικά Σχολεῖα, Ψυχαγωγικαί δραστηριότητες τῶν νέων μας, Βιβλιοθῆκαι, Ὁμιλίαι, Διαλέξεις, Δεξιώσεις, Συνεστιάσεις κ.λ.π.).  

ἵδρυσις τῆς Ἐνορίας ἐξεκίνησε τήν 21ην Νοεμβρίου 1960 ὅταν ὁ ἀείμνηστος Κωνσταντῖνος Μπούσουλας ἐδώρησε τά πρῶτα 510 τ.μ . εἰς τόν τότε Ἐξωραϊστικό Σύλλογο μέ τήν ἐπωνυμία « Ἄνω Λόφος», μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 15808 Συμβόλαιο Δωρεᾶς διά τήν ἀνέγερσιν Ἱεροῦ Ναοῦ ἀφιερωμένου εἰς τήν Ἁγίαν Ἀναστασίαν τήν Πατρικίαν. Τόν Δεκέμβριον τοῦ 1960 ἐπραγματοποιήθη ἡ θεμελίωσις τοῦ προσωρινοῦ ἱ. Ναοῦ. Εἰς τάς 5 – 9 - 1965 ἱδρύθη Σύλλογος Ἀνεγέρσεως τοῦ ἱ. Ναοῦ,μέ πρῶτα μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τούς: α) Χρῆστο Κάρμη, Πρόεδρον, β) Παναγιώτη Κουγιούφα, γ) Γεώργιο Στεφανόπουλο, δ) Δημήτριο Γιαννόπουλο, ε) Γεώργιο Ζαμπετάκη, στ) Κυριάκο Μπαλάσκα, ζ) Κωνσταντῖνο Καλλίλα, μέλη. Εἰς τάς 6 Νοεμβρίου 1966 ἐτελέσθη ἡ πρώτη Θεία Λειτουργία εἰς τόν πρῶτον ἱ. Ναόν, ὁ ὁποῖος ἦτο χειρίστης κατασκευῆς καί ἔτρεχεν ἀπό παντοῦ. Ὁ Ἱερός οὗτος Ναός καθώς καί ὅλη ἡ περιοχή τοῦ Δήμου Περιστερίου ἐκκλησιαστικῶς ἀνῆκεν εἰς τήν Ἱεράν Ἀρχιεπισκοπήν Ἀθηνῶν καί ἐλειτούργει ὡς Παρεκκλήσιον τοῦ ἐνοριακοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Αἰγάλεω. 

Μέ συντονισμένας προσπαθείας τοῦ Συλλόγου διά τοῦ ὑπ’ ἀριθμ. 410/24-6-1972 Β.Διατάγματος, δημοσιευθέντος εἰς τό ὑπ’ ἀριθμ. 108 Φ.Ε.Κ, τ.Α΄, τῆς 30-6-1972, ἱδρύθη ἡ « Ἐνορία τοῦ Ἱεροῦ Ἐνοριακοῦ Ναοῦ Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Πατρικίας ἐν τῇ περιοχῇ Λόφου Ἀξιωματικῶν τοῦ Δήμου Περιστερίου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν ». Διωρίσθη δέ ὡς Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ καί πρῶτος Πρόεδρος τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μαυρῖκος ( σήμερον ὑπηρετεῖ εἰς τήν Ἁγίαν Φωτεινήν Νέας Σμύρνης ), μέ πρῶτα μέλη αὐτοῦ τούς: α) Βασίλειον Βασιλόπουλον, β) Ἀντώνιον Βιολατζῆ, γ) Δημήτριον Δρᾶκον καί δ) Γεώργιον Στεφανόπουλον.  

σαύτως μέ κοινάς προσπαθείας τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου καί τοῦ Συλλόγου Ἀνεγέρσεως ( ὁ ὁποῖος ὑπέβαλε τήν σχετικήν αἴτησιν εἰς τόν Δῆμον Περιστερίου ) ἡ περιοχή Ἄνω Λόφου Ἀξιωματικῶν μετενωμάσθη εἰς τάς 16-6-1973 εἰς περιοχήν ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ, ἐνῷ ἡ διεύθυνσις Συγκοινωνιῶν τῆς Νομαρχίας Ἀττικῆς μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ. 151957/11-7-1974 ἀπόφασίν της μετενώμασε τήν σχετική λεωφορειακή γραμμή εἰς ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ.  

Προτάσει τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ ΣΕΡΑΦΕΙΜ καί ἀποφάσει τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τόν Μάϊο τοῦ 1974 ἱδρύεται ἡ Μητρόπολις Περιστερίου μέ πρῶτο Μητροπολίτη τόν ἀπό Φιλίππων-Νεαπόλεως καί Θάσου κυρόν ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΝ ΚΑΝΤΩΝΗΝ, ὁ ὁποῖος ἐπισκεπτόμενος τάς Ἐνορίας καί διαπιστώνων ἰδίοις ὄμμασιν τήν ἀθλίαν κατάστασιν τῆς παράγκας ἡ ὁποία ἐχρησιμοποιεῖτο ὡς Ἐνοριακός Ναός ἐπεχείρησε νἀ ἀνεγείρῃ νέον. Πλήν ὅμως ἡ προσπάθεια αὕτη ἐναυάγησε ἀπό τῆς πρώτης στιγμῆς διότι ἀντιμετώπισε τήν σθεναράν ἄρνησιν ὡρισμένων κατοίκων τῆς περιοχῆς οἱ ὁποῖοι ἰδεολογικῶς ἦσαν ἀντίθετοι μέ τήν Ἐκκλησίαν γενικῶς, ὡς καί τῶν ἰδιοκτητῶν τοῦ περιβάλλοντος χώρου τοῦ ναοῦ. Εἰς τήν πρώτην προσπάθειαν νά τεθῇ θεμέλιος λίθος μέ τέλεσιν τοῦ σχετικοῦ ἁγιασμοῦ, οὗτοι μέ λοστούς, φτυάρια, κασμάδες καί σίδερα κατῆλθον μέ ἄσχημας διαθέσεις τόσον ἐναντίον τοῦ Μητροπολίτου, ὅσον καί τῶν μελῶν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου. Ἀποτέλεσμα τῆς ἀρνητικῆς ταύτης διαδηλώσεως ἦσαν οἱ ἔντονοι διαλογικοί διαπληκτισμοί συνοδευθέντες μέ ἀγρίους ξυλοδαρμούς. Ὁ Μητροπολίτης Ἀλέξανδρος πρό τοῦ ὀδυνηροῦ καί ἀπεριγράπτου τούτου θεάματος καί προκειμένου νά σωθῇ ἠναγκάσθη κακήν κακῶς νά άποχωρήσῃ ἐκ τοῦ περιβάλλοντος χώρου ὅπου ἐπρόκειτο νά ἀνεγερθῇ ὁ νέος ἱερός Ναός καί οὕτω πως νά ματαιωθῇ ἡ ἀνέγερσις τούτου. Κατά τήν διάρκειαν τῆς τετραετοῦς Ἀρχιερατείας του ὁ ἀνοικτός είς τήν κοινωνίαν καί τά προβλήματα αὐτῆς μακαριστός Μητροπολίτης Ἀλέξανδρος λόγῳ τῶν δραματικῶν ἐκείνων γεγονότων τά ὁποῖα ἀντιμετώπισε μετά καρτερίας ἀπέφυγε νά ἐπαναφέρῃ εἰς τό προσκήνιον τό θέμα τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ νέου ἱεροῦ Ναοῦ, γνωρίζων καλῶς ὅτι πᾶσα τυχόν προσπάθεια ἐκ μέρους του θά εἶχε τήν αὐτήν τύχην τήν ὁποίαν εἶχε καί ἡ πρώτη. Τόν Μάϊον τοῦ 1978 ἀφήνων ὀπίσω του λίαν ἀγαθήν μνήμην ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὁ Μητροπολίτης Ἀλέξανδρος χωρίς νά ἔχῃ σημειωθῇ οὐδεμία ἀπολύτως πρόοδος εἰς τό θέμα τῆς ἀνεγέρσεως νέου Ἱεροῦ Ναοῦ.  

Τόν Ὀκτώβριον τοῦ 1978 ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τήν θέσιν τοῦ κοιμηθέντος μακαριστοῦ Ἀλεξάνδρου ἐκλέγει παμψηφεί Μητροπολίτην Περιστερίου τόν τότε νεαρόν Τιτουλάριον Ἐπίσκοπον Γαρδικίου καί καθηγητήν Πανεπιστημίου Χρυσόστομον ( Ζαφείρην ), ἀπόφοιτον τῆς ἱερᾶς Πατριαρχικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, ὁ ὁποῖος, διαθέτων συλλογικήν ἐμπειρίαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί δράσεως τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τῶν εὑρισκομένων εἰς τάς τέσσερας Ἠπείρους, ποιμαίνει ἐπαξιώτατα μέχρι σήμερον πάντας ἡμᾶς, ἐμπνέοντας συνεχῶς μέ τούς συνεχεῖς ὁραματισμούς του, τήν ἀδιάκοπη ἐργατικότητά του, τήν ταπεινότητά του, τήν ἁπλότητά του, τήν πατρική του ἀγάπη εἰς πάντας ἀνεξαιρέτως. Ἕνας Ἐπίσκοπος ὁ οποῖος θά πρέπει νά ἀποτελῇ πρότυπο πῶς ὀφείλει νά ποιμαίνει ἕνας Μητροπολίτης τήν Ἐπαρχία του.  

Μετατίθεται ὁ π. Νικόλαος Μαυρῖκος καί ἀναλαμβάνει τά ἠνία τῆς Ἐνορίας ὁ Πρεσβύτερος Μιχαήλ Χατζάκης, μέ μέλη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τούς: α) Παναγιώτη Πικούνη, β) Ἄνθιμον Καϊτετζίδη, γ) Ἰωάννη Καλαϊτζίδη καί δ) Νικόλαον Τσίτσιον καί ἐν συνεχείᾳ εἰς τήν θέσιν αὐτοῦ τόν Νικόλαον Σταμοῦλο. Εἰς τάς προτεραιότητας τῶν προσπαθειῶν τους ἦτο τό ὅραμα διά τήν ἀνέγερσιν Ἱεροῦ Ναοῦ, μέ τήν τροποποίησιν τοῦ ρυμοτομικοῦ σχεδίου καί τήν ἀντιμετώπισιν τῶν διαφόρων ἀντιδράσεων ἀπό μία ὁμάδα κατοίκων τῆς περιοχῆς, ὡς ἀνωτέρω περιεγράψαμεν, ἡ ὁποία, ἐχθρικῶς πρός τήν Ἐκκλησίαν διακειμένη, ἀντιδροῦσε καί αἰσθανόταν ἀλλεργίαν εἰς τήν ἰδέαν καί μόνον τῆς ἀνεγέρσεως ἱ.Ναοῦ.    

πό τό 1976 μετά τήν μετάθεσιν τοῦ πατρός Μιχαήλ Χατζάκη εἰς τήν γενέτειρά του Κρήτη, ἀναλαμβάνει Πρόεδρος τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου ὁ ἄριστος λειτουργός Ἀρχιμανδρίτης Ἰωακείμ Σακαρέλος, ὁ ὁποῖος συνειργάσθη πάρα πολύ καλῶς μέ τά μέλη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου καί συνέβαλεν ἀποφασιστικά εἰς τήν ἀνέγερσιν τοῦ μεγαλοπρεποῦς σημερινοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Πατρικίας, ὁ ὁποῖος ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἐθεμελιώθη, ἀποπερατώθη καί ἐνεκαινιάσθη. Ἐπί τῶν ἐτῶν τῆς ἐφημερίας του ἀναφέρονται ὡς μέλη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου οἱ: Μιχαήλ Πουλῆς, Ἰωάννης Μαυρογιάννης, Φανερωμένη Πασσᾶ, Εὐαγγελία Τσάτσου, Νίκη Στούπα, Νικόλαος Πετρόπουλος, Νικόλαος Σαραβάνος, Ἰωάννης Τσαρούχης, Ἰωάννης Καλαϊτζίδης, Παναγιώτης Παπαγεωργίου, Κωνσταντῖνος Καλλίλας, Ἀνδρέας Παπαϊωάννου, Λουκᾶς Κιούσης, Γεωργία Σεληνιωτάκη,Παναγιώτης Καροῦντζος, Παναγιώτης Μοσχούρης, Λουκᾶς Ἀναστασόπουλος, Ἰσίδωρος Κατσαρός καί Θεώνη Παπαηλία.    

ν πρώτοις ὀφείλομεν νά ὁμολογήσωμεν ὅτι τά πρῶτα μέλη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου ὑπό τήν προεδρείαν τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰωακείμ Σακαρέλου μή διαθέτοντα τήν ἀπαραίτητον ἐμπειρίαν εἰς τόν τομέα τῆς ἀνεγέρσεως ἐκκλησιαστικῶν γενικῶς κτιρίων δέν ἦσαν τόσον πολύ ἐνθουσιώδη καί ἀποφασισμένα νά ἀνακινήσουν τό εἰς στασιμότητα περιελθόν ἐν τῷ μεταξύ θέμα τῆς ἀνεγέρσεως νέου Ναοῦ καί νά ἀναλάβουν πρωτοβουλίας ἀφ’ ἑνός μέν γνωρίζοντα ἐκ πρώτης χειρός τάς ἐχθρικάς διαθέσεις καί τάς ἀντιδράσεις ὡρισμένων ίσχυρῶν ὁμάδων τῆς περιοχῆς ἀνήκουσαι εἰς μίαν ὡρισμένην πολιτικήν παράταξιν καί ἀφ’ ἑτέρου ἀναλογιζόμενα τάς οἰκονομικάς δυσχερείας τάς ὁποίας θά συναντοῦσαν εἰς τό ἐγχείρημα τοῦτο. Οἱ δύο οὗτοι λόγοι συνετέλεσαν κυρίως ὥστε διαρκῶς νά ἀναβάληται ἡ ἰδέα τῆς ἀνεγέρσεως νέου Ναοῦ. Πρό τῆς στασιμότητος ταύτης εὑρεθείς ὁ νέος εἰς ἡλικίαν καί ἰδέας δραστήριος Μητροπολίτης Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀπό τῆς πρώτης στιγμῆς συνέλαβε τό τεράστιον κενόν τό ὁποῖον ὑφίστατο εἰς τήν ἱεράν Μητρόπολιν ὡς πρός τήν παντελῆ ἔλλειψιν Ἱερῶν Ναῶν πρός ἐκπλήρωσιν τῶν θρησκευτικῶν ἀναγκῶν τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς καί τῆς ἀποστολῆς γενικώτερον τῆς Ἐκκλησίας, εἰς μίαν δεδομένην στιγμήν ἐκάλεσε τόν Πρόεδρον καί τά μέλη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου νά ἀποφασίσουν ἀμέσως διά τήν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ ἄνευ οὐδεμιᾶς χρονοτριβῆς, εἰς περίπτωσιν δέ ἀρνήσεως νά παραιτηθοῦν ἀμέσως διά νά διορισθοῦν ἕτερα πρόσωπα, τά ὁποῖα θά ἀνελάμβανον τάς εὐθύνας των καί θά ἦσαν διατεθειμένα νά τόν βοηθήσουν εἰς τό μόλις ἀρξάμενον ποιμαντικόν του ἔργον καί νά ἀγωνισθοῦν παντοιοτρόπως διά τήν οἰκοδομήν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ. Κατόπιν πολλῶν συναντήσεων καί σκληρῶν διαπραγματεύσεων ἐπετεύχθη τῇ ὑπομονῇ καί ἐπιμονῇ τοῦ Μητροπολίτου κ. Χρυσοστόμου τελικῶς συμφωνία, βάσει τῆς ὁποίας τό Ἐκκλησιαστικόν Συμβούλιον μέ τήν βοήθειαν τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως νά ἀγοράσῃ τά δύο ὑπολειπόμενα οἰκόπεδα, ὁ δέ Μητροπολίτης νά ἀναλάβῃ νά φέρῃ εἰς πέρας τά σχέδια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ. Τοῦτο ἀκριβῶς καί ἐγένετο καί ἀπό τάς δύο πλευράς, ὁπότε ἀγορασθέντων τῶν δύο οἰκοπέδων καί ἐγκριθέντων τῶν σχεδίων ὑπό τῆς ναοδομίας ἤρχισαν αἱ ἐργασίαι ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ πρωτοβουλίᾳ πάντοτε τοῦ Μητροπολίτου μας, ὁ ὁποῖος προσωπικῶς ἐγκατέστησε τόν ἐργολάβον Γεώργιον Γιαννιτάκην μέ τόν μηχανικόν ἀείμνηστον Βασίλειον Σαριδάκην, ὁ ὁποῖος εἰς τούς μετέπειτα χρόνους παρῃτήθη καί ἀντεκατεστάθη μέ τόν κύριον Δημήτριον Πάλλαν, ὁ ὁποῖος ἀφιλοκερδῶς καί μέχρι σήμερον συμπαραστέκεται καί συνδράμει μέ συγκινητικόν τρόπον τάς καταβαλλομένας προσπαθείας διά τήν ὁλοκλήρωσιν τοῦ ἔργου καί τόν ἐξωραϊσμόν τοῦ ἱ. Ναοῦ. Εὐθύς μετά τήν ἔναρξιν τῶν ἐργασιῶν προέκυψεν πρόβλημα ὡς πρός τήν ἔκτασιν τοῦ ὑπογείου. Τό μέν Ἐκκλησιαστικόν Συμβούλιον ἐπέμενεν ὅπως λόγῳ οἰκονομικῶν δυσκολιῶν περιορισθῇ τοῦτο εἰς τό ἐλάχιστον δυνατόν καί νά δοθῇ προτεραιότης εἰς τόν κυρίως Ναόν, ὁ δέ Μητροπολίτης ἐπέμενεν ὅπως πάσῃ θυσίᾳ τό γε νῦν ἔχον δοθῆ προτεραιότης εἰς τήν ἀνέγερσιν τοῦ ὑπογείου χώρου ὅπως ἀκριβῶς προεβλέπετο ὑπό τῶν ἐγκεκριμένων σχεδίων καί ἄνευ οὐδεμιᾶς ἀπολύτως σμικρύνσεως, διότι πρῶτον μέν τοῦτο θά ἦτο ἀναγκαῖον διά τήν λειτουργίαν τοῦ μελλοντικοῦ Ναοῦ, δεύτερον ὅτι διά τῆς καλῆς καί χρηστῆς χρήσεως τούτου θά διηυκολύνετο πάρα πολύ ἡ ἀποπεράτωσις τοῦ Ναοῦ καί τρίτον εἰς τήν πορείαν τῶν πραγμάτων θά ἐξευρίσκωνται τά ἀπαιτούμενα χρήματα διά τοῦ καταλλήλου ἐρεθισμοῦ τῆς εὐσεβείας, τῆς εὐλαβείας, τῆς πίστεως καί τοῦ φιλοτίμου τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς. Τό Ἐκκλησιαστικόν Συμβούλιον μέ κανένα τρόπον δέν ἐδέχθη τήν πρότασιν τοῦ Μητροπολίτου, τόν ὁποῖον μάλιστα προσεπάθησε νά ἐκβιάσῃ ὠμῶς διά τῆς ἀπειλῆς τῆς παραιτήσεώς του, τήν ὁποίαν προφορικῶς ἐδέχθη ὁ Μητροπολίτης προκειμένου νά συνεχισθοῦν αἱ ἐργασίαι καί νά μή ἐπέλθῃ σμίκρυνσις τοῦ ὑπογείου. Αἱ ἐργασίαι κανονικῶς ἐσυνεχίσθησαν, ὡς ἀπεφάσισεν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης, ὁπότε πρό τετελεσμένων γεγονότων εὐρεθέν τό Ἐκκλησιαστικόν Συμβούλιον μέ τόν Πρόεδρον αὐτοῦ τελικῶς ἀνεκάλεσε τήν προφορικήν αὐτοῦ παραίτησιν καί ἔκτοτε ἐσυνεχίσθησαν ὁμαλῶς αἱ ἐργασίαι μέ κύριον πρωτοστάτην τοῦ ἔργου τήν λίαν δραστηρίαν, ἔμπιστον καί στενήν συνεργάτην τοῦ Μητροπολίτου κυρίαν Θεανώ Παπαηλία, εἰς τήν ὁποίαν κυρίως ὀφείλεται ἡ ἀπό τούς πιστούς συλλογή τοῦ μεγαλυτέρου ποσοῦ τό ὁποῖον ἐδαπανήθη διά τήν ἀνέγερσιν τοῦ μεγαλοπρεποῦς τούτου Ναοῦ.   

ἡμετέρα ταπεινότης ἀνέλαβε τήν Προεδρίαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τήν 1ην Νοεμβρίου 2000. Κατά τό διάστημα τοῦτο μέχρι τόν Σεπτέμβριον τοῦ 2007 ( ὅτε καί συντάσσεται τό παρόν ), μέ τήν συνεργασίαν τῶν προμνημονευθέντων συμπρεσβυτέρων Ἐφημερίων καί μέ τά μέλη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου ( κατά τά ἔτη αὐτά ) : α) Λουκᾶ Ἀναστασόπουλο, β) Παναγιώτη Καροῦντζο ( ἐκοιμήθη τήν 28ην Ἰουλίου 2003 ), γ) Θεώνη Παπαηλία, δ) Παναγιώτη Μοσχούρη, ε) Ἀθανάσιο Δεττᾶ καί ζ) Ἰωάννη Σκορδᾶ συνεχίζομεν τό ἔργον τοῦ προκατόχου μας καί ἐντείνομεν τάς προσπαθείας ἐξωραϊσμοῦ τοῦ ἱ. Ναοῦ ἐσωτερικῶς καί ἐξωτερικῶς. Ὡλοκληρώθη ἡ ἐξωτερική ἐπένδυσις τοῦ ἱ. Ναοῦ μέ πέτρα Βόλου. Διεμορφώθη ἕνας πανέμορφος προαύλειος χῶρος, τῇ προσωπικῇ φροντίδι τοῦ ἐκ τῶν ἱδρυτῶν τῆς Ἐνορίας κ. Ἀντωνίου Βιολατζῆ καί τῇ συνεργασίᾳ τοῦ Δήμου Περιστερίου, ἐτοποθετήθησαν ξυλόγλυπτα καθίσματα, πανέμορφοι Πολυέλαιοι, ἤρχισε ἡ ἁγιογράφησις τοῦ ἱ. Ναοῦ ὑπό τοῦ ἁγιογράφου Χρήστου Δημοπούλου μέ τήν ἱστόρησιν τῆς κόγχης τοῦ ἱ. Βήματος, μέ τάς παραστάσεις τῆς Πλατυτέρας, τῆς Θείας Λειτουργίας, τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καί Ἱεραρχῶν, καί τοῦ ἐσωτερικοῦ τοῦ Τρούλλου μέ τάς παραστάσεις τοῦ Παντοκράτορος, τῶν Προφητῶν καί τῶν Εὐαγγελιστῶν. Εἰς τό σημεῖον τοῦτο ὅλως ἰδιαιτέρως πρέπει νά μνημονεύσωμεν καί καταλλήλως νά ἐξάρωμεν τήν γενναίαν ὄντως προσφοράν τῆς μεγάλης δωρήτριας ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΚΑΤΡΑΛΗ, διά τήν ὁποίαν προσευχόμεθα οἱ πρεσβεῖες τῆς Ἁγίας μας Ἀναστασίας νά τήν συνοδεύουν εἰς τήν στρατευομένην καί θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν.    

μως τό ἐνδιαφέρον ἡμῶν δέν περιωρίσθη ἀποκλειστικῶς καί μόνον εἰς τό ἔργον τοῦ ἐξωραϊσμοῦ τοῦ ἱ. Ναοῦ. Τοὐναντίον, παραλλήλως πρός αὐτό, ἐπιδείξαμεν καί ἐπιδεικνύομεν εἰδικόν ἐνδιαφέρον διά τήν ταυτόχρονον σωστήν λειτουργίαν τῶν ὑπολοίπων ζωτικῶν τομέων τῆς λειτουργίας τῆς Ενορίας, καί δή καί: 

Τοῦ Πνευματικοῦ - Λειτουργικοῦ. Καταβάλλομεν ἅπαντες οἱ Κληρικοί τοῦ Ἱεροῦ μας Ναοῦ μεγάλας προσπαθείας διά νά ἀνταποκρινώμεθα καθημερινῶς εἰς τήν πρώτιστη ἀποστολή τῆς Ἐνορίας, αὐτῆς τῆς λειτουργικῆς καί ποιμαντικῆς. Καθημερινῶς τελοῦνται αἱ ἡμερήσιαι ἱεραί ἀκολουθίαι, τιμῶνται οἱ ἑορταζόμενοι Ἅγιοι μέ Θεία Λειτουργία κατά τό ἐκδιδόμενον πρόγραμμα ἱερῶν ἀκολουθιῶν τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως, ἐνῶ τό ἱερό ἐξομολογητάριον καθημερινῶς περιμένει τούς πιστούς νά ἐναποθέσουν εἰς τό πετραχήλιόν μας τά βάσανά τους, τάς θλίψεις των, τάς ἁμαρτίας των καί γενικώτερον τά ἀπασχολοῦντα αὐτούς ἀτομικά καί οἰκογενειακά προβλήματα. Ἑκάστη Δευτέρα τελεῖται Ἱερά Παράκλησις εἰς τόν Ἅγιον Φανούριον καί πραγματοποιεῖται ἐποικοδομητική ὁμιλία, ἑρμηνευτική – διδακτική – προτρεπτική. Ἔχουν καθιερωθεῖ τρεῖς ἱεραί ἀγρυπνίαι ἑτησίως, ἤτοι: α) τήν 1ην πρός 2αν Νοεμβρίου, ἐπέτειος μνήμη τῶν ἱερῶν ἐγκαινίων τοῦ Ἱεροῦ μας Ναοῦ, μετά τό τέλος τῆς ὁποίας προσφέρεται εἰς τούς πιστούς καί νυκτερινόν δεῖπνον· β) τήν τελευταίαν Παρασκευήν πρὀ τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων καί γ) μετά τόν πανηγυρικόν ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας. Ἐπίσης κατά τόν μήνα Ὀκτώβριο, πρό ἤ μετά τήν 23ην Ὀκτωβρίου, μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Ἰακώβου, καθιερώθη ἡ τέλεσις τῆς ἀρχαιοπρεποῦς Θείας Λειτουργίας τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου. Προσπαθοῦμεν ὡσαύτως μέ θεῖα κηρύγματα, μέ διαφόρους πνευματικοῦ καί κοινωνικοῦ περιεχομένου ἐκδηλώσεις, μέ ἐπικαίρους ὁμιλίας, μέ τήν ἔκδοσιν τοῦ ἐνοριακοῦ φυλλαδίου ὑπό τόν τίτλον « Ὁ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ » νά διδάσκωμεν, νά ἐνισχύωμεν, νά ἐνημερώνωμεν καταλλήλως τά μέλη τῆς Ἐνορίας μας, ὥστε νά γίνουν συνειδητοί ἐνορῖται.
Εἰς τόν Ἱερόν ἡμῶν Ναόν πρός εὐλογίαν καί ἐνίσχυσιν τῶν πιστῶν μας φυλάσσονται λείψανα: α) τοῦ ΑΓΙΟΥ ΜΑΜΑΝΤΟΣ, ληφθέν ἀπό τόν τάφο του εἰς τήν Μαμασσό τῆς Καππαδοκίας, β) τοῦ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, γ) τοῦ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Ἐπισκόπου Μηθύμνης, δ) τῆς ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ, ε) τῶν ΑΓΙΩΝ ΝΗΠΙΩΝ καί ζ) τῆς ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ τῆς Πατρικίας ( παραδοθέν εἰς ἡμᾶς ἀπό τήν Ἱερά Μονή Παναγίας Κορυφῆς Καμαρίου Κορίνθου ) .

Τοῦ φιλανθρωπικοῦ. Ἐξωπλίσθη τό Πνευματικόν Κέντρον μέ κουζίνα ἐπαγγελματική, φούρνους, κρεατομηχανή, καταψύκτας καί ἄλλα εἴδη σιτίσεως καί παρέχομεν καθημερινῶς τροφή εἰς πεντήκοντα ( 50 ) περίπου ἐμπερίστατους συνανθρώπους μας. Καί τοῦτο ἐπιτυγχάνεται διότι ἔχομεν τό ἀμέριστον ἐνδιαφέρον πάντων ἀνεξαιρέτως τῶν ἐνοριτῶν, κυρίως ὅμως διότι πρωτοστατοῦν αἱ ἐθελόντριαι κυρίαι αἱ ὁποῖαι συγκροτοῦν τό λίαν σημαντικόν διά τάς δραστηριότητας τῆς Ἐνορίας μας Ἐνοριακό Ταμεῖο Εὐποιΐας καί ἀθορύβως ἐπιτελοῦν ἕνα τεράστιο καί ἀξιοσημείωτο ἔργο εἰς αὐτόν τόν τόσον ζωτικόν καί εὐαίσθητον τομέα. Εἶναι αἱ κυρίαι: α) Παναγιώτα Γραμματικοῦ, β) Κωνσταντίνα Βασιλείου, γ) Φωτεινή Λιανέα, δ) Σοφία Βδουκάκη, ε) Σοφία Κουρτελέση, στ) Γαρυφαλλιά Συμεωνίδη, ζ) Διονυσία Γρηγοράτου, η) Εὐαγγελία Ραπατᾶ, θ) Ἀγγελική Ράλλη, ι) Ἑλένη Ἀργυρίου, ια) Ἀθηνᾶ Λάτσα, ιβ) Θεοδοσία Νιάρχου, ιγ) Αἰκατερίνη Χρυσάκη, ιδ) Χαρούλα Φράγκου, ιε) Ἀγγελική Βασσάλου, ιστ) Βασιλική Νάκου, ιζ) Φανερωμένη Πασσᾶ, ιη) Ἀθηνᾶ Νικολούδη, ιθ) Γεωργία Βιολατζῆ. Ἐπίσης προσέφερον ἐθελοντικά τήν προσφορά τους εἰς τό ἔργο αὐτό καί αἱ κυρίαι Αἰκατερίνη Δεττᾶ, Ἀφροδίτη Κουτσογιάννη, Ἀγγελική Μουμουτζῆ, Στυλιανή Κούρτη καί πολλαί ἄλλαι τῶν ὁποίων τά ὀνόματα δέν ἀναγράφονται ἐνταῦθα. 

Τοῦ Γενικοῦ Φιλανθρωπικοῦ καί κοινωνικοῦ ἔργου τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόπεως. Ἐνεργά ἡ Ἐνορία μας συμμετέχει εἰς τήν ὁλοκλήρωσιν τῶν φιλανθρωπικῶν Ἱδρυμάτων τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως. Μέ τήν πρωτοβουλίαν καί τήν σεπτή καθοδήγησιν τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας ὀλοκληρώνεται: α) τό ΙΔΡΥΜΑ ΧΡΟΝΙΩΝ ΠΑΘΗΣΕΩΝ –ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ, ἔργο πνοῆς διά τό Περιστέρι καί τήν Δυτική Ἀττική γενικῶς, β) Ἵδρυμα διά τά «ὀρφανά παιδιά καί τά παιδιά τῶν φαναριῶν», τό ὁποῖον ἤδη ἐθεμελιώθη καί προχωρεῖ μέ ταχύτατον ρυθμόν ἡ ἀνέγερσίς του, καί γ) τό Ἵδρυμα τῆς Κακοποιημένης Γυναικός, ἡ ἀνέγερσις τοῦ ὁποίου ἐπίκειται συντόμως 

Τῆς Κατηχήσεως. Ἡ δραστηριότης τοῦ τόσου σημαντικοῦ καί ὅλως ἀναγκαίου διά τό σήμερον καί τό αὔριον τῆς Ἐκκλησίας τούτου τομέως χωρίζεται κυρίως εἰς δύο τομεῖς, α) εἰς αὐτόν πού ἀπευθύνεται εἰς τούς Ἐνηλίκους καί β) εἰς αὐτόν πού ἀπευθύνεται εἰς τήν Νεότητα. Εἰδικώτερον:  
Διά τούς Ἐνηλίκους πραγματοποιοῦμεν κηρύγματα, ὁμιλίας, λατρευτικάς ἐκδηλώσεις διά νά γνωρίσουν καλλίτερα τά τῆς πίστεώς μας, τά τῆς λατρείας μας, τά τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. 
Διά τούς Νέους μας, τά παιδιά μας. Συνεχίζομεν τήν δραστηριότητα τῶν προκατόχων μας. Εἰς τήν δεκαετία του 1970 ἐφημίζοντο τά Κατηχητκά σχολεῖα τῆς Ἐνορίας μας μέ τήν ἐθελοντική προφορά τῆς ἀειμνήστου τυφλῆς ἐθελόντριας κατηχήτριας Παρασκευῆς Πολυγερινοῦ  ἡ ὁποία προσέλκυε ἐπί ἔτη πολλά παιδιά εἰς τό κατηχητικόν Σχολεῖον. Εἴμεθα λίαν εὐαίσθητοι εἰς αὐτόν τόν τομέα καί ἄνευ φειδοῦς δαπανῶμεν ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητον διά νά γνωρίζουν καθημερινά τά νειάτα μας μέσῳ τῆς κατηχήσεως τήν ἀληθῆ ὀρθόδοξον πίστιν, τήν λατρευτικήν, φιλανθρωπικήν καί κοινωνικήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἔτι δέ καί τήν ἐν γένει ἀποστολήν αὐτῆς εἰς τόν σύγχρονον κόσμον. Νά λαμβάνουν τά ἠθικά ἐφόδια καί τάς θεμελειώδεις βάσεις αἱ ὁποῖαι ἀναβλύζουν μέσα ἀπό τούς βίους τῶν ἁγίων μας ἀπό τά μυροφόρα καί μοσχοβόλα νάματα τῶν θείων ἀληθειῶν καί γενικώτερον τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Ἔχομεν καταστήσει τό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ἁγίου Φανουρίου χῶρο εἰς τόν ὁποῖον τά νειάτα μας θά ψυχαγωγηθοῦν, θά διαβάσουν, θά συζητήσουν, θά γνωρίσουν τήν σύγχρονη ἠλεκτρονική τεχνολογία. Σημαντική καί συγκινητική ἡ ἐθελοντική προσφορά τῶν Ἐπιστημόνων Συνεργατῶν τῆς Ἐνορίας εἰς αὐτόν τόν τομέα. Ἡ προσφορά τους ἀνεκτίμητη. Καί ἡ εὐγνωμοσύνη τῆς Ἐνορίας εἰς τά πρόσωπά τους μεγάλη. Εἶναι οἱ: α) Βιολέττα Καραγκόζη, β) Ἀλεξάνδρα Μαρίνου, γ) Ἑλένη Μπουμπούλου, δ) Ζαχαρένια Κουράκου, ε) Δέσποινα Παπουλίδου, στ) Κωνσταντίνα - Γεωργία Σταθοπούλου, ζ) Νίκη Μανιατάκη, η) Λάμπρος Μπουκουβάλας, θ) Ἱερομόναχος ( σήμερον ) Νικόλαος Πουλάδας, ι) Βασίλειος Σαρίδης, ια) Ἀθανάσιος Ζαφειρόπουλος. 

Τοῦ Κοινωνικοῦ. Μέ πρωτεργάτριες τάς ψυχῇ καί σώματι ἀφιερωμένας εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί τό ἔργον της κυρίας τοῦ Ἐνοριακοῦ Ταμείου Εὐποιΐας ἡ Ἐνορία πραγματοποιεῖ συχνάς ἐκδηλώσεις κοινωνικοῦ καί πολιτιστικοῦ ἐνδιαφέροντος μέ σκοπόν τήν ἀληλλογνωριμίαν τῶν μελῶν τῆς μεγάλης Ἐνορίας μας, τήν σύσφιγξιν τῶν πνευματικῶν μας σχέσεων ἀλλά καί τήν εὐρύτερη πληροφόρησιν τοῦ ἐπιτελουμένου μεγάλου ἔνοριακοῦ ἔργου. Πραγματοποιοῦνται συνεστιάσεις, ἐκδρομαί, ἀπογευματιναί ἐξορμήσεις κ.λ.π. Κατά τά τελευταῖα ἔτη ἐπραγματοποιήθησαν δύο μεγάλαι Προσκυνηματικαί ἐκδρομαί εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, εἰς Κύπρο, εἰς Αἴγυπτο καί εἰς τήν Ἱερά Μονή Σινᾶ, ὡς καί ἐκδρομαί . Ἐπίσης Ἐκδρομαί εἰς Ἤπειρον, Δυτική καί Ἀνατολική Μακεδονία. Ἡ Ἐνορία δέ συμμετέχει ἐνεργά καί εἰς ὅλας τάς εὐρυτέρου ἐνδιαφέροντος καί σκοποῦ κεντρικάς ἐκδηλώσεις τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. 
Τῆς ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς. Εὐαισθητοποιούμεθα εἰς κάθε Ἱεραποστολική προσπάθεια τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας καί συμπαραστεκόμεθα εἰς τάς Ἱεραποστολικάς προσπαθείας τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας μέ κύριον σκοπόν νά γνωρίσουν οἱ ἀδελφοί μας τῆς Μαύρης Ἠπείρου καλλλίτερα τήν κατ’ Ἀνατολάς Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί νά ἐμβαθύνουν εἰς τόν Εὐαγγελικόν Λόγον τῆς Ἀληθείας καί Σωτηρίας.    

λοκληρώνοντας τό παρόν ἐνδεικτικόν τῶν πολλῶν δραστηριοτήτων τῆς Ἐνορίας μας σημείωμα ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς σημαντικῆς ταύτης ἐκδόσεως τῆς ἀφιερωμένης εἰς τήν εὐλογημένη Ἐνορία τῆς ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΚΙΑΣ ἐπιθυμοῦμεν καί ἡμεῖς μέ τήν ἰδιότητα τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Προϊσταμένου καί Προέδρου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱεροῦ τούτου Ναοῦ νά ἀπευθύνωμεν εὐγνωμόνους εὐχαριστίας πρός: 

Τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Περιστερίου, Πατέρα καί Ποιμένα ἡμῶν, κύριον ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΝ, ὁ ὁποῖος ἠργάσθη σκληρά, ἦλθε εἰς ἀντιπαλότητα μέ ὡρισμένους κύκλους, ἐνέπνευσε, καθωδήγησε, ἠγωνίσθη σθεναρῶς διά νά γίνῃ πραγματικότητα μέσα σέ λίγα ἔτη ἀπό τήν θεμελίωσιν τό ὄραμα τῆς ἐκ θεμελίων ἀνεγέρσεως τοῦ σημερινοῦ μεγαλοπρεποῦς Ἱ. Ναοῦ μας, ὁ ὁποῖος σήμερα κοσμεῖ τόν Λόφο Ἀξιωματικῶν, τό Περιστέρι καί ὅλη τήν Δυτική Ἀττική. 

Τόν ἄλλοτε Ἱεροκήρυκα τῆς Μητροπόλεώς μας καί νῦν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πηλουσίου κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΝ, τούς ἀδελφούς Κληρικούς τούς ὑπηρετήσαντας κατά διαστήματα καί ὑπηρετοῦντας ἐν τῷ Ναῷ. 

 Ὅλους τούς Ἐνορίτας. Τούς ἐπωνύμους καί ἀνωνύμους δωρητάς καί εὐεργέτας, χάρις εἰς τάς προσφοράς τῶν ὁποίων ἀνηγέρθη ὁ Ναός μας.

 Τά μέλη τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Συμβουλίων τῶν Συλλόγων Ἐξωραϊσμοῦ καί Ἀνεγέρσεως καί τῶν Ἐρανικῶν Ἐπιτροπῶν.

 Τάς Κυρίας τοῦ Ἐνοριακοῦ Ταμείου Εὐποιΐας. 

Τούς συνεργάτας καί τάς συνεργάτριας τοῦ Κατηχητικοῦ Ἔργου τῆς Ἐνορίας. 

Τούς Ἱεροψάλτας καί τούς (τάς) Νεωκόρους. 

Τόν Ἀξιότιμον κύριον Ἐμμανουήλ Βαρβούνη, Ἀναπληρωτή Καθηγητή τοῦ Δημοκριτείου Πανεπιστημίου, διά τήν συγγραφήν τοῦ βίου τῆς Ἁγίας μας καί τήν συλλογήν τῶν πολυτίμων ἐπιστημονικῶν στοιχείων καί τήν ἐπιμέλειαν τῆς παρούσης ἐκδόσεως. 

Τόν ἐκδοτικόν οἶκον ΧΕΛΑΝΔΙΟΝ καί τόν Διευθυντήν αὐτοῦ κ. Κώστα Τσαρούχα, διά τήν ἀγάπη του πρός τήν Ἐνορία μας καί τήν ἀνἀληψιν τῆς εὐθύνης τῆς πολυτελοῦς ταύτης ἐκδὀσεως. 

 Τέλος εὐχόμεθα νά εἶναι αἰώνια ἡ μνήμη ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἀμέσως ἤ ἐμμέσως συνετέλεσαν γενικῶς εἰς τήν ἵδρυσιν τῆς Ἐνορίας και τήν ἀνέγερσιν τοῦ Ἱ.Ναοῦ, εἰδικώτερον δέ ἁπάντων τῶν Κληρικῶν τῶν ὑπηρετησάντων ἐν τῷ Ναῷ καί κοιμηθέντων ἐν Κυρίῳ, ὅπως ὁ λίαν εὐχάριστος Ἀρχιμανδρίτης Ἰωακείμ Σακαρέλος, ὁ ἀγαθός, τίμιος καί καλός οἰκογενειάρχης Πρεσβύτερος Μιχαήλ Παπαδοκωστάκης, ὁ εὐσεβής Κωνσταντῖνος Μπούσουλας ὡς καί τῶν ὑπολοίπων, ἐπωνύμων καί ἀνωνύμων, εὐεργετῶν, δωρητῶν καί λοιπῶν στελεχῶν τῆς Ἐνορίας.